Spiritueel Partnerschap - 4

Toen we laatst de keuken opnieuw wilden schilderen, moest er een kast van zijn plek. Daaronder bleken nog wat scherven te liggen van een bord dat ik ooit in mijn kwaadheid tegen de vloer had gesmeten. De scherven herinnerden ons aan die avond dat we onze boosheid even de vrije teugel gaven, en hoewel we allebei een beetje moesten lachen om wat er onder die kast vandaan kwam, waren er ook ongemakkelijke gevoelens. Iedereen kent die gevoelens wel die achterblijven na een fikse ruzie. Het is soms even lekker om stoom af te blazen, maar naderhand voel je dat je er niets mee bent opgeschoten. Sterker, je bent vaak verder verwijderd van de toenadering waar je eigenlijk naar verlangt. Wat overblijft is het drama van twee getergde ego’s, die even helemaal voor het eigen gelijk gingen. En die erop stonden de verantwoordelijkheid voor het ongemak volledig bij de ander neer te leggen. 

Inge en ik hebben weinig ruzie. En als we het hebben is het van korte duur. Dat komt omdat we er vaak zelf een beetje van schrikken, maar vooral omdat we het herkennen als een moment waarop we de ander verantwoordelijk voor ons welbevinden stellen. En dat was niet de afspraak die we hebben met elkaar als spirituele partners. Dat inzicht is vaak het begin van de oplossing, en die is je eigen verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie erkennen en nemen. Meestal zijn we in staat dat samen te doen en dan levert het alleen maar verdere groei op. Soms besluiten we even afstand te nemen, om iets in afzondering van de ander een plaats te geven. Ook dan is de uitkomst trouwens groei.

Misschien wel de meest zuivere vraag die je je in dit soort situaties kunt stellen is: Wat is mijn bijdrage (geweest) aan deze situatie? Dat is een vraag gesteld vanuit verantwoordelijkheid. Ik heb geleerd dat het altijd goed is om die vraag te stellen, zeker als je de neiging hebt om helemaal niets van een bepaalde situatie te willen weten. Hoe je het ook wendt of keert, je bent er toch in terecht gekomen en dat is op zichzelf een aanwijzing dat jij er iets mee te maken hebt. Dat je er iets aan hebt bijgedragen. Afhankelijk van hoe eerlijk je wilt zijn, vind je dan altijd wel een antwoord op die vraag. Soms zie je een duidelijke oorzaak-gevolg reeks, soms is het in eerste instantie helemaal niet te zien. Maar het in alle oprechtheid stellen van de vraag is vaak het begin van inzicht in mogelijke antwoorden. En dan heb je weer iets bijgeleerd voor een volgende keer. Zo ziet groei er uit.