Spiritueel Partnerschap – 1

Inge en ik zien elkaar als spirituele partners. Dat doen we al vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst tegenkwamen, al gebruikten we toen die term er nog niet voor. Maar vanaf het eerste moment was er bij ons allebei het besef dat er een diepere bedoeling zat achter onze ontmoeting. In de loop der jaren hebben we die bedoeling steeds duidelijker in beeld gekregen, en dat heeft ons gesterkt in het besef van verbondenheid dat we die eerste keer al hadden.


Als je naar onze relatie kijkt, zie je veel van wat je in andere relaties ook tegenkomt, inclusief typische m/v rolverdeling. Inge heeft het leeuwendeel van de opvoeding van Lucinde voor haar rekening genomen, ik heb (heel) veel buiten de deur gewerkt. Inge nam verantwoordelijkheid voor het runnen van ons huishouden, mijn bijdrage beperkte zich tot typische mannenklussen als het tuinhekje repareren, schilderijtjes ophangen en de kliko op donderdagochtend aan de straat zetten. We koesteren romantische gevoelens voor elkaar, ik breng af en toe bloemen voor haar mee en zij noemt mij af en toe haar knappe, sterke man (niet vaak genoeg natuurlijk, maar ik doe het ervoor). We kibbelen soms en we maken het weer goed, we maken samen plannen voor het weekend en doordeweeks kijken we af en toe een filmpje op de bank.

Maar dat is de oppervlakte, gewoon het leven van twee mensen in deze tijd. Het gaat natuurlijk om wat daaronder zit. Bij ons allebei is dat een sterk besef dat wij vooral bij elkaar zijn om samen te kunnen groeien. Dat ‘samen’ moet je wel in het goede perspectief plaatsen - het betekent dat het niet vanzelfsprekend is dat je op elkaar kunt leunen, maar dat ieder van ons 100% verantwoordelijk is voor zijn/haar eigen groei. Maar ook dat we weten dat die groei sterk bevorderd wordt door het feit dat we bij elkaar zijn. Als individuele groei belangrijk voor je is, dan zijn relaties dat ook. Immers, niemand die jou beter kan spiegelen dan een partner die je door en door kent. Die jouw hebbelijkheden en onhebbelijkheden kent en bereid is je daar af en toe wat over terug te koppelen. En die dat doet vanuit een overtuiging dat met name jouw onhebbelijkheden uitgelezen mogelijkheden vormen voor verdere groei.

Maar waarom noemen we onze relatie nu een spiritueel partnerschap? De belangrijkste reden is dat wij allebei spiritueel willen groeien, dat wil zeggen dat we weten dat we hier op deze planeet een tijdje rondhobbelen om bepaalde dingen te ervaren en ervan te leren. Met als doel onze ziel de gelegenheid te geven een klein deel van haar weg af te leggen. Vanuit dat bewustzijn zijn wij partners en zien wij relaties vooral als geweldige mogelijkheden voor spirituele groei. Een gebeurtenis in ons leven die er wat dat betreft met spirituele kop en schouders bovenuit steekt, is de komst van onze dochter Lucinde in ons leven. Wij weten allebei dat een belangrijke afspraak die we in dit leven met elkaar hadden het ouderschap van Lucinde betrof. En het is afgezien van de enorme verrukking om vader en moeder te worden van zo’n fantastisch mens, ook een groeiervaring van de eerste orde.

We weten ook dat we niet bij elkaar zijn om bij elkaar te schuilen tegen een boze buitenwereld, zoals voor veel relaties geldt. Wij gaan er allebei vanuit dat het universum een eindeloos goedaardige omgeving is en dat er niets is om voor te hoeven schuilen. Het gaat niet om overleven, maar juist om het omarmen van het leven, compleet met alles wat daarbij hoort. En als angstige delen van onze persoonlijkheden de kop opsteken in de vorm van woede, jaloezie, of een hang naar alcohol of zoetigheid, te veel eten of overdreven orde, dan weten we dat we te maken hebben met zaken die zich aandienen voor heling. We spreken elkaar er op aan, zo liefdevol en respectvol mogelijk. Daar is soms moed voor nodig en dat is dan ook een van de meest waardevolle ingrediënten die je kunt aanboren in een spiritueel partnerschap. Veel mensen verbreken juist relaties op momenten dat het moeilijk wordt, dat de angst om bepaalde dingen onder ogen te zien de overhand krijgt. Voor ons zijn dat soort momenten een teken om, vaak met het zweet in de handen, door te pakken. En ik moet zeggen dat de beloning zonder uitzondering zoet is. Het leidt tot grotere verbondenheid tussen ons twee en tot groei van beiden.

Een volgende keer meer.