Loslaten - 1

Iedereen heeft iets met loslaten. Iedereen weet wel wat hij of zij zou moeten loslaten om een aangenamer leven te leiden. Dat kan zijn een bepaalde gewoonte, een relatie, een object, een verslaving of noem maar op. Maar weinig mensen voegen de daad bij het woord. Er wordt wel veel over gepraat, maar voor werkelijk loslaten van wat je in de weg zit schrikken veel mensen terug. Dat komt volgens mij vooral omdat we allemaal eigenlijk denken dat het leven maakbaar is, en omdat de norm vasthouden en controleren is. Loslaten doen we dan vaak pas als een bepaalde crisis in ons leven ons daar min of meer toe dwingt. En dan nog dikwijls met veel tegenstribbelen en gespartel.

Er zijn honderden, misschien wel duizenden methoden en technieken voor loslaten op even zovele deelgebieden. Als je spanning wilt loslaten kun je terecht bij disciplines als yoga, meditatie, allerlei varianten op sport en beweging, mindfulness en noem maar op. Als je je eetverslaving wilt loslaten ben je voorlopig nog niet klaar met het in kaart brengen van de diëten die je daarbij kunnen helpen. Als je iets aan je zelfbeeld wilt doen, ben je voorlopig nog niet uitgelezen in de boeken die methoden voor verhoogd zelfvertrouwen aandragen. Vaak laten we onze keuze dan wel weer afhangen van wat anderen erover denken of wat hot is. En vaak willen we ook het liefst garanties dat de door ons gekozen methoden de gewenste resultaten oplevert. Dat is dan toch weer vasthouden tijdens het loslaten. Schiet niet op.

Je zou uit de veelheid van methoden en technieken kunnen concluderen dat er geen enkele echt goed werkt. Als dat wel zo zou zijn, zouden de andere overbodig worden, maar nog dagelijks worden er nieuwe trucs aan het toch al indrukwekkende arsenaal toegevoegd. En toch is er een benadering die alle andere overbodig maakt. Hij gaat wel wat dieper dan oplossingen op deelgebieden, maar de beloning is er dan ook naar. Het is het loslaten van de fundamentele overtuiging dat er iets is dat de moeite waard is om vast te houden. Of anders gezegd, dat het leven bedoeld is geleefd te worden en niet steeds maar opnieuw gefouilleerd en onder controle gebracht te worden. Leven als een surfer die nieuwsgierig is naar wat de zee hem biedt en daar vervolgens intuïtief op meebeweegt. En het liefst zo ontspannen mogelijk, want elke vorm van krampachtigheid maakt de lol van het ritje onmiddellijk minder.

Als je erin slaagt iets van de surfer in je leven te leggen, wordt loslaten in plaats van een techniek een levensstijl. Wie niet zoveel heeft met surfen, hoeft niet verder te kijken dan naar kleine kinderen, voordat ze aan ego-opbouw gaan doen. Ze nemen het leven zoals het zich aandient en ze maken er ter plekke iets van. En geef toe, daarbij hebben ze doorgaans veel meer plezier dan de meeste volwassenen. En veel minder zorgen. Wat je bij die kleintjes ziet is eigenlijk hoe het is in de ‘pre-vasthouden fase’. Dat is geen wetenschappelijke term, ik verzin hem ter plekke. Ik zeg niet dat het helemaal mogelijk is om je van het ego te ontdoen en als een kind te leven, maar het is in ieder geval een inspirerend voorbeeld. En vaak dagelijks aanwezig in ons leven.